حیات روی زمین احتمالاً از طریق شهاب‌سنگ‌های رادیواکتیو به‌وجود آمده است


محققان در مطالعات خود دریافته‌اند که نوع خاصی از شهاب‌سنگ‌های رادیواکتیو ممکن است مبنای حیات بر روی زمین بوده‌اند. این شهاب سنگ ها با ترکیبات خاص خود می توانند اسیدهای آمینه تولید کنند. محققان می گویند که کندریت کربنی نوعی شهاب سنگ رادیواکتیو حاوی آب و ترکیبات آلی است که می تواند پرتوهای گامای پرانرژی تولید کرده و واکنش هایی برای ایجاد اسیدهای آمینه ایجاد کند. اسیدهای آمینه اجزای سازنده زندگی هستند. شهاب سنگ ها بقایای شکل گیری سیارات سنگی در منظومه شمسی داخلی در حدود 4.6 میلیارد سال پیش هستند. در آن زمان، سیارات آنقدر به خورشید نزدیک بودند که نمی توانستند اقیانوس ها و میزبان حیات را تشکیل دهند. اما ظاهرا این شهاب سنگ ها شرایط را برای شکل گیری حیات بر روی زمین ایجاد کرده اند. دانشمندان در مطالعه جدید خود، آمونیاک، متانول و فرمالدئید را با آب به نسبتی مشابه آنچه در داخل شهاب سنگ ها یافت می شود، مخلوط کردند. سپس، برای تعیین اینکه آیا عناصر تولیدکننده پرتو گاما مانند آلومینیوم-26 در داخل شهاب سنگ ها می توانند گرمای کافی برای ساخت اسیدهای آمینه تولید کنند، محققان این ترکیب را با پرتوهای گاما از ایزوتوپی به نام کبالت-60 تابش کردند. تشعشع بیشتر، اسید آمینه بیشتر و شانس بالاتری برای زندگی در زمین. آنها در نهایت متوجه شدند که تابش اشعه گاما باعث افزایش تولید اسید آمینه در این محلول می شود. هر چه تعداد این پرتوها بیشتر باشد، میزان تولید اسید آمینه بیشتر می شود. علاوه بر این، محققان دریافتند که نسبت اسیدهای آمینه تولید شده در آزمایشگاه مشابه با آنچه در شهاب سنگ مارکیسون یافت می شود. این شهاب سنگ در سال 1969 در استرالیا سقوط کرد. با این حال، محققان حدس می زنند که اسیدهای آمینه موجود در مارکیسون بین 1000 تا 100000 سال طول کشیده تا تولید شود. لازم به ذکر است که اسیدهای آمینه می توانند با فرآیندهای زیادی ساخته شوند، بنابراین مکانیسم مورد بررسی این گروه از محققان تنها یکی از نامزدهای احتمالی برای چگونگی پیدایش حیات در زمین است. اکنون محققان باید تحقیقات و مقایسه های بیشتری انجام دهند تا ببینند کدام نامزد شانس بیشتری برای ایجاد حیات در روزهای اولیه زمین داشت. نتایج تحقیق حاضر در مجله ACS Central Science منتشر شده است.

دیدگاهتان را بنویسید