ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی آغاز شد


ساخت بزرگترین و پیچیده ترین پروژه بین المللی در فضا 24 سال پیش در چنین روزی آغاز شد. در 20 نوامبر 1998، ایستگاه فضایی عملاً با پرتاب زاریا توسط یک موشک پروتون از پایگاه فضایی بایکونور به آسمان سرد زمستانی زمین متولد شد. تاریخچه ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) نهمین ایستگاه فضایی سرنشین دار در مدار زمین پس از ایستگاه های روسی سالیوت، آلماز، میر و اسکای لب آمریکایی بود. پیشنهاد ساخت ایستگاه فضایی متعلق به رئیس جمهور وقت آمریکا بود. در سال 1988، ایالات متحده از کانادا، ژاپن و آژانس فضایی اروپا (ESA) دعوت کرد تا به این پروژه بپیوندند. پنج سال بعد، پس از پایان جنگ سرد، از روسیه برای پیوستن به این مشارکت دعوت کرد. روسیه همچنین تجربه چندین ساله خود در پرواز طولانی مدت انسان در فضا را به این برنامه آورد. دشمنان سابق روی زمین اکنون با هم کار می کردند تا بزرگترین آزمایشگاه در فضا را بسازند. دولت های آمریکا و روسیه به توافق اولیه برای ادغام پروژه های میر-2 و ایستگاه فضایی آزادی دست یافتند. برنامه های ساخت ابزار آلات و آزمایشگاه های فضایی ژاپن و آژانس فضایی اروپا نیز در این برنامه گنجانده شد. طرح ایستگاه فضایی بین‌المللی نسبت به طرح‌های قبلی مزایای زیادی داشت، از جمله حجم مفید بیشتر ایستگاه، استفاده از تجربه طولانی روسیه در توسعه ایستگاه‌های فضایی، آماده‌سازی سریع‌تر و توزیع هزینه‌های پروژه بین همه شرکت‌کنندگان. ساخت و مونتاژ ایستگاه فضایی بین المللی سنگ بنای ایستگاه فضایی بین المللی “زاریا” نام دارد و ساخت روسیه است. زاریا به عنوان یک ماژول کنترل موقت برای ایستگاه در حال ظهور خدمت کرد. بنابراین، اولین عنصر ایستگاه فضایی در مدار قرار گرفت و شروع به باز کردن آنتن ها و صفحات خورشیدی خود کرد تا سفری باورنکردنی از مونتاژ مداری، عملیات و علم را آغاز کند. بخش دوم و سوم ایستگاه، بخش آمریکایی یونیتی و بخش روسی زیوزدا است که با پیوستن به این ایستگاه، امکان زندگی و تحقیق انسان در این سازه را ایجاد کرد. دو ماژول اول ایستگاه فضایی توسط مهندسانی طراحی و ساخته شد که هرگز روی زمین ملاقات نکردند. مونتاژ ایستگاه فضایی به مدت 13 سال ادامه یافت. در اواخر سال 2000، ایستگاه فضایی بین المللی آماده پذیرایی از اولین ساکنان طولانی مدت خود بود. کشورهایی که بخش های اصلی ایستگاه را تشکیل می دهند عبارتند از: روسیه (6 قسمت)، آمریکا (4 قسمت)، اروپا (3 قسمت)، ژاپن (2 قسمت)، کانادا (2 قسمت)، ایتالیا به طور مستقل (یک قسمت)، به همراه دو بخش که یکی ساخت مشترک آمریکا و روسیه و دیگری ساخت مشترک اروپا و ایالات متحده آمریکا است. هزینه کل این ایستگاه از ابتدای ساخت تا پایان بیش از 100 میلیارد یورو است. بنابراین ایستگاه فضایی بین المللی گران ترین وسیله تاریخ بشر است. مزایا و کاربردها امروزه ISS یک آزمایشگاه منحصر به فرد برای انجام تحقیقات در طیف وسیعی از زمینه های علمی است. با احتساب آرایه های خورشیدی آن، به اندازه یک زمین فوتبال است. حجم قابل سکونت در ماژول های مختلف بین المللی آن بزرگتر از یک خانه شش خوابه است. از نوامبر 2000، بیش از 230 نفر از 18 کشور مختلف از ISS بازدید کرده اند. این ایستگاه به عنوان یک آزمایشگاه میزبان بیش از 2500 تحقیق علمی از 100 کشور جهان بوده است. از کاربردهای اصلی ایستگاه فضایی بین المللی می توان به موارد زیر اشاره کرد: آزمایشگاه فضایی برای انجام تحقیقات و آزمایشات جدید که ممکن نیست یا با مشکلاتی در زمین به دلیل گرانش همراه است. یک رصدخانه دائمی در مدار سیاره ما برای رصد زمین، خورشید، منظومه شمسی و کیهان. مرکز حمل و نقل مداری که در آن می توان سفینه های فضایی، محموله و قطعات مختلف را جمع آوری کرد و پس از مونتاژ و تنظیم به مقصد مورد نظر ارسال کرد. مرکز خدمات تعمیر، نگهداری و تنظیم سفینه های فضایی و ماهواره ها در مدار زمین. مرکز ساخت و ساز برای مونتاژ و نصب سازه های فضایی بزرگ. مرکز همکاری تحقیقاتی با بخش خصوصی در زمینه مهندسی هوافضا با هدف پیشرفت فناوری فضایی و تشویق بخش خصوصی به سرمایه گذاری در آن. زیبایی اقیانوس زمین از دیدگاه ایستگاه فضایی بین المللی. پایان ایستگاه فضایی بین المللی ایستگاه فضایی هرگز سازه ای جاودانه نبود و همیشه پیش بینی هایی در مورد عمر این سازه توسط ناسا و سایر سازمان های فضایی وجود داشت. این پروژه عظیم در نهایت می تواند برای پانزده سال به بشریت خدمت کند، اما اکنون پس از گذشت بیش از سی سال از عمر آن، دیگر کاربرد چندانی ندارد. ایستگاه بسیار قدیمی شده و دیگر نمی توان بسیاری از قطعات آن را با هزینه قابل قبولی تعمیر کرد. علاوه بر این، نکته قابل توجه دیگر این است که ایستگاه فضایی بین المللی دیگر نمی تواند کمک زیادی به اکتشافات فضایی انسان کند و تأثیر گسترده ای بر اکتشافات جدید داشته باشد. این ایستگاه قرار بود تا سال 2024 به فعالیت خود ادامه دهد اما به درخواست روسیه، ناسا اعلام کرد که پس از تمدید فعالیت ایستگاه فضایی بین المللی تا پایان سال 2030، ایستگاه در نقطه ای دورافتاده در اقیانوس آرام فرود خواهد آمد. تاکنون بقایای بیش از 260 فضاپیما یا ماهواره در آنجا دفن شده است که بیشتر آنها متعلق به روسیه است.

دیدگاهتان را بنویسید