فرود لونا ۱۶ بر روی ماه


لونا 16 یک فضاپیمای بدون سرنشین شوروی بود که در 20 سپتامبر 1970 بر روی ماه فرود آمد. هدف از این ماموریت نمونه برداری از خاک ماه و بازگشت به زمین بود. درباره لونا 16 پس از انجام دو ماموریت هیجان انگیز آپولو-11 و 12، روس ها تصمیم به پرتاب کاوشگری به نام لونا 16 گرفتند. قبل از این ماموریت، لونا 15 همزمان با آپولو 11 به ماه رفت. اما به دلیل فرود ناهموار شکست خورد و مورد توجه جهانیان قرار نگرفت. بنابراین مشکل اصلی این فضاپیماها فرود روی ماه بود. شوروی محاسبه فرآیند فرود را به گئورگی گرچکو، فضانورد روسی که در آن زمان مهندس سیستم های فضایی بود، سپرد. پیش از این او توانست فضاپیمای لونا 9 را بر روی خاک ماه فرود بیاورد. پرتاب موفقیت آمیز لونا 16 می تواند توجه جهانیان را به خود جلب کند و تا حدی شکست روس ها را جبران کند. به همین دلیل در آن زمان بسیار مهم بود. این فضاپیما از دو قسمت متصل به یکدیگر تشکیل شده بود که یک مرحله برای خروج از مدار زمین و مرحله بعدی برای فرود بر روی ماه طراحی شده بود. قسمت بالایی آن دارای استوانه ای با سر گرد بود که ظرف نمونه خاک را حمل می کرد. ظرف نمونه طوری طراحی شده بود که تحت تأثیر محیط قرار نگیرد تا دانشمندان بتوانند ماهیت واقعی خاک ماه را بررسی کنند. مرحله طراحی شده برای فرود فضاپیما مجهز به دوربین تلویزیونی، مانیتورهای تشعشع و دما، تجهیزات ارتباطی و بازوی حفاری برای جمع آوری نمونه های خاک بود. شرح ماموریت کاوشگر لونا 16 در 13 سپتامبر 1970 به مدار ماه پرتاب شد و یک هفته بعد روی ماه فرود آمد. فرود این کاوشگر بر روی ماه توسط موتور ترمز اصلی شش دقیقه به طول انجامید. کمتر از یک ساعت پس از فرود، نمونه برداری از خاک ماه در منطقه شمال شرقی دریای حاصلخیز آغاز شد. پس از هفت دقیقه، نمونه ها به مخزن کروی کوچک روی بدنه فضاپیما منتقل شدند. یک روز پس از فرود، مرحله بازگشت لونا از قسمت پایینی خود جدا شد و با استفاده از موتور موشک خود به زمین بازگشت. سه روز بعد، وقتی فضاپیما به زمین نزدیک شد، قسمت فرود آن از حامل جدا شد و در نهایت به جو زمین رسید. تانک با چتر نجات در قزاقستان فرود آمد. یافتن تانک توسط تیم تحقیقاتی که در مناطق مختلف مستقر بودند انجام شد. پس از آن تانک به مسکو فرستاده شد و بدین ترتیب روس ها به موفقیت دیگری در فناوری های فضایی دست یافتند و رسانه های خبری جهان کار لونا 16 را بزرگترین پیروزی دانشمندان شوروی در آن زمان دانستند.

دیدگاهتان را بنویسید